- - -

powiedział do niej: kobito

to jest już koniec, finito

więc przestań wsadzać kopyto

bez przerwy w moje drzwi!

na to ta to lubego:

niezbyt rozumiem dlaczego 

chyba przyjdę z kolegą

on wytłumaczy ci

że będę jedną jedyną 

w życiu twoim dziewczyną

lepszą niż dragi czy wino!

(mój tatuś do broni ma dryg ^^)

tatuś jej mafii był bossem

zamruczał coś pod nosem

coś o żegnaniu się z losem

że dół że grób że fik...

wnet pojął młodzieniec klarownie 

że kocha ją niewymownie

że czas to wyznać taktowanie

i ślub brać w mig!

tak kończą się happy-endem 

historie z życia wzięte 

gdy w mafii dziewczę zawzięte

ma kilka wtyk

am

* * *

późny czerwcowy wieczór cisza śpi na tarasie
a myśl uparta błądzi jak zawieszona w czasie

że może już niedługo przeminą dni uroki
i przyjdzie mi się przenieść wysoko pod obłoki
więc zaczepiam anioła co na ramieniu siedział
by jasno i wyraźnie o niebie opowiedział


anioł podrapał ucho ukradkiem zerknął w chmury
i mówi: w niebie także można mieć byt ponury
z duchem nudnym lub głuchym zdarzy ci się kwatera
to powiem jak na spowiedzi trafi cię jasna cholera!
krzywię się z lekkim niesmakiem co to za rajskie nagrody?
wszak każdy miał być w niebie mądry uroczy i młody!
co z obietnicą edenu? gdzie się pomyłka wkradła?
zapytam dla pewności z drugiego barku diabła

czort chytre mruży oczy marszczy w zadumie czoło
i mówi: w piekle czasem potrafi być wesoło
gdy kogoś w kadzi topią albo mu wbiją widły
albo w kociołku obok trafi się gość przebrzydły
co sam ci bok przypali lub twarz poleje smołą
oj tak u nas w czeluściach potrafi być wesoło...

boże mój w firmamencie siedzący na swym tronie
pozwól że ci się pięknie i z gracją dziś ukłonię
i małą prośbę westchnę: nie daj mi w niebie nudy
ani tych mąk w czeluściach ani innej ułudy
zostaw mnie w ciszy nocy pośród sennych ogrodów
wśród zapachu maciejki ulic letniego smogu
pozwól mi na mym tarasie w moim rodzinnym mieście
patrzeć przez wieki w gwiazdy i słodkie jeść czereśnie

am

Wdówka

pani Gienia spod Pławanic 

miała swego męża za nic

i gdy w końcu legł on w trumnie

mogła nosić głowę dumnie

podniesioną bo nareszcie

była pierwszą partią w mieście

więc by pozór zachowywać

na salonach nie chcąc bywać

- wszak w żałobie pogrążona

jak każda porządna żona -

na cmentarzu siadywała

i się panom przyglądała

ten za niski ten za gruby

tamten wszystkie włosy zgubił

ten bez grosza ten bez gustu

tamten nie wart wiązki chrustu

smutek jej rozdzierał duszę

aż poznała znawcę puszek

od napojów i od piwka

co miał groby z naprzeciwka

i na ławce wieczorami

żonie się nad płytą żalił

że na całym bożym świecie

próżno marzyć o kobiecie

co by była ideałem...

nie powtarzał Gieni wcale

wszak od zawsze wymarzona

była z niej w tym mieście żona!

hyc zza krzaka cmok buziaka

i już Gieni ta pokraka

co prócz puszek i wózeczka

nie ma nic (no.... duszę dziecka

gdy naiwnie patrzy w oczy

Gieni kiedy przy nim kroczy)

znów promienna znów szczęśliwa

patrzy jak się Zdzicha kiwa

głowa gdy nad kiszką z porem

zasypia przed telewizorem

już planuje Gienia wstęgi

słowa piękne od przysięgi

co je wspomni ksiądz kanonik

kiedy grabarz się pokłoni

nad Zdzichem gdy legnie w trumnie

będzie Gienia łkać tak dumnie...

bo nie ważne są miłostki

status wdowy zawsze boski

od rozwódki i od panny

lepszy bo spektakularny

nie wahajcie się dziewczyny

skutek lepszy od przyczyny

i pomału tak na raty

sypcie proszku do herbaty

by móc za woalką czarną

tajemnicę skryć bezkarną...

;)

am

a kiedy już policzę
wszystkie ziarenka w kłosie
i kiedy poznam każdy
najcichszy tembr w twym głosie
może się kończyć lato
i zima przyjść stuletnia
a po niej wiosna chłodna
bezlistna i bezkwietna
nic to
bo w duszy na dnie
ogrzanej wspomnień żarem
przetrwa stop-klatka szczęścia
spleciona lata czarem


am

* * *

wszystko ma swój początek

i wszystko ma koniec

ten błękit nieba jasny

i trawy zielone

zaśpiew kosa i trzcina

kołysana woda

i twój uśmiech i oddech

i moja uroda

jedno przetrwa gdy zgasną 

już o nas wspomnienia

gdzieś nad ziemią w obłokach 

zostaną marzenia

o tym że kiedy słońce

w ciszy kresu zaśnie

wrócimy tu raz jeszcze

z pierwszej gwiazdy blaskiem...

am

Potargana Mariola

pewna śliczna Mariola
z bliskich okolic Opola
wiodła żywot wprost święty
prezesa asystentki

jej bogobojna mama
powtarzała stroskana:
rzuć ty szefa barana
bo wracasz potargana

jakaś taka pomięta
blada niewypoczęta
ta praca cię przerasta
skończ z tym dziecko i basta!

patrzy Mariola znad kawy
pojmując wagę sprawy
i rozcierając od rana
swe obolałe kolana

rzecze: wszak mnie uczyłaś
bym zawsze była miła
i bliźniemu – co mądre! -
czyniła rzeczy dobre

przyjemność ludziom sprawiać
pomocy nie odmawiać
i być na każde skinienie
zwłaszcza gdy szef ma życzenie

a prezes mój złoty człowiek
zanim cokolwiek powiem
już mi przyklękać każe
przed nim jak przed ołtarzem

i brać się do roboty
(a nie są to żadne zaloty!)
nim jedno słowo powie
już mi się kręci w głowie...

wbijam swój wzrok jak struta
w czub szefowego buta
tak przez dzień razy kilka...
życie mi mija jak chwilka!

matka zaplata palce
stojąc tuż przy firance
spogląda na latarnię
ławkę skwer i lodziarnię
i szepce: a kto ci każe
być Mariola brukarzem?!?
;)

am

- - -

nie myl miłości z zamętem

emocji grą jelit skrętem

ani z drapaniem w gardle

nie szukaj jej w hałasie

w słów pełnych gracji krasie 

ani w logice twardej

miłość mieszka w spojrzeniu 

serca niedowierzaniu

blaskiem słońca ogrzewa

z uśmiechem ciszę kołysze 

słyszysz tak jak ja słyszę?

jutrznię obłokom śpiewa...

am